De zeepier of ook wel leegloper genoemd. 

Deze wormsoort is vooral bekend bij zeevissers, het is een veel
gebruikt aas voor het vangen van platvis en rondvis. Dit dier is een
zogenaamde zandeter: het filtert de eetbare bestanddelen uit het zand.
De zeepier is de belangrijk in de voedselkringloop op de wadden.
Deze zeepieren kunnen tot 8 jaar oud worden.

 

Een jonge zeepier:
Duidelijk is het dunne staartstuk tezien .
Wanneer een zeepier op het droge is plakken de kieuwen tegen het lijf aan.

Pieren steken:
Zeepieren worden als levend aas gebuikt voor het vangen van vissen.
Zeepieren worden met een plattand vork uitgestoken, in een lange gleuf.



De beste tijd voor pierensteken:
wanneer de zee zich net heeft teruggetrokken zitten de wormen het hoogst in hun holen.
bij slechte weer (lage luchtdruk) zijn de wormen het dichtste aan het oppervlakte
en bij vriekou zitten de wormen diep onder de grond.
Vandaar dat er bij vriezend weer slecht aan zeepieren is te komen.

 

Waar kan je zeepieren spitten:
In het gebied tussen de eb en de vloedlijn bevinden zich de zeepieren .
De zwarte zeepier bevindt zich verder van de kust af. In de waddenzee is geen vergunning nodig voor het pierensteken , maar in de Oosterschelde wel.
Jaarlijks worden 1500 vergunningen afgegeven bij de Federatie ZuidWest Nederland.
Een beroeps spitter kan per dag 6 kg of te wel 1000 pieren per dag steken

 

De uitwerpselen van een zeepier bestaan voornamelijk uit zand.

De zeepier op het strand:
De zeepier komt in grote getale onder het strandoppervlakte en op het wad voor.
Het beestje leeft in diepe gangen onder het oppervlakte. En dat moet ook wel: elk ander dier is vijand:
vogels , krabben en vissen en zagers.
De zeepier leeft van algen, afval en kleine wormpjes wat het tegenkomt.

 

Het hol van de zeepier bevindt zich op 40 cm onder het zand,
in een zuurstofarme omgeving. Hier verzameld de zeepier zijn voedsel.
De bovengrondse uitwerpselen zijn makkelijk te herkennen.

 

Aangepast aan weinig zuurstof:

Zeepieren leven ongeveer ongeveer 30 cm onder de grond, daar is geen zuurstof en de grond is zwart-gekleurd door zwavelbacterien.
Door hun graafwerk maakt de zeepier een verbinding met het zeewater, waardoor zuurstofrijk water het hol binnenstroomt.
Doordat de zeepier zijn lijf kan in en uit trekken , kan hij zuurstofrijk zeewater door zijn hol stromen.
Externe kieuwen helpen zuurstof te verzamelen.
De meeste zuurstof wordt niet door de worm verbruikt maar door de bacterien in zijn darm.
De worm kan ook zonder zuurstof:
Wanneer de gangen instorten , zoals bij opkomend tij, dan kan de zeepier ook zonder zuurstof,
en herstelt dan door graafwerk de verbinding met de zee.

Een zeepier aan de haak slaan: Door middel van de aasnaald ook wel pierennaald genoemd , wordt de zeepier op de haak geschoven . Zou je de haak er zo in prikken dan weet je gelijk waar de naam leegloper vandaan komt , ze lopen dan leeg.

Bron:Waterwereld.